వాడు

నిండు గర్భిణిలా వున్న ఆ పాసెంజర్ రైల్లో...
ఒకపదేళ్ళ బాలుడు.
వాడి చేతిలో అమ్మకానికున్నసమోసాల సంచీ !
వాడి ముఖంలో అంతులేని నిర్వేదం.
కళ్ళలో ఎక్కడలేని నిరాశ;
ఆకలితోనూ,ఆవేదనతోనూ వెన్నుకంటుకుపోయిన పొట్ట.
బక్కపలుచని శరీరం.
తైల సంస్కారంలేని జుట్టు,
మురికికొట్టుకుపోయిన బట్టలు,
వాడి నిస్సహాయాతని తెలియచెప్పేఅమాయకమైన చూపులు...
వాడి అవతారం !

టీ గ్లాసులు కడిగిన హోటల్ యజమానిచే
తన్నులు తిన్న పసి శరీరం.
ఆరోజు పగిలిన గ్లాసులాగే,
ముక్కలైన వాడి అమూల్యమైన బాల్యం !!

చెదిరిన కుటుంబాన్ని చక్కబెట్టుకునే ప్రయత్నం లో...
రైలుపట్టాల్లోనూ,చెత్తకుప్పల పక్కనా...
ప్లాస్టిక్ గ్లాసులూ,
ప్లేట్లూ...గాజుముక్కలూ...
ఏరిన రోజునవాడి,
విసిరివేయబడ్డ ఆ వస్తువుల్లానే...
వాడి బాల్యమూ...
జీవితమూ...
విసిరివేయబడ్డాయి !

వాడు,
తనకిష్టమైన 'చందమామ' తో పాటే నైట్ డ్యూటీ చేస్తాడు.
విప్పారిన నేత్రాలతోసూర్యుడు పనిచెయ్యటానికొస్తే...
అలసిన కళ్ళు నులుముకుంటూవీడుమళ్ళీ బయల్దెరతాడు.
ఏ దిశకో ?
ఏ తీరానికో ?
ఏ 'దివి ని దించటానికో ?

బతుకుభారాన్ని భుజాన వేసుకుని...

-SAMPATH RAJA RAM,
31-10-2006.

నేను 2006-07 సంవత్సరంలో నిజాం కాలేజ్ లో బి.ఎ.ఫస్ట్ యియర్ చేస్తూ హైదరాబాద్ లో వుండటం ఇస్టం లేక ఇంటికీ,కాలేజ్ కి రావడానికీ హైదరాబాద్ కి రోజూ ట్రైన్ లో అప్ అండ్ డౌన్ చేసేవాడిని.కష్టమనిపించినా,రైలు లో వుండే జనాన్ని గమనించవచ్చని రోజూ రైలు ప్రయాణం ఇష్టంగా చేసేవాడిని.నేను రోజూ పొద్దుటే వెళ్ళే రైలు ఎప్పుడూ ఫుల్ రష్ గా వుండేది.నేనలా వెళ్ళటం మొదలుపెట్టిన కొన్ని రోజులకే ఆ ట్రైన్ లో చాలామంది చిన్న పిల్లలు సమోసాలమ్మటం గమనించాను.చదువూ...సంధ్యలు లేక పొట్ట కొసం వాళ్ళంత కష్టపడటం,నన్ను బాగా వేదనకు గురిచేసింది.ఆ అవేదనలోనుంచి పుట్టిందే పై కవిత.